Fotografia przyrodnicza - Jarosław Wlazły - ptaki, ssaki, płazy, gady, krajobrazy, od kuchni.

Menu

Wrona wielkodzioba (Corvus macrorhynchos)

Wrona wielkodzioba (Corvus macrorhynchos) jest gatunkiem krukowatych występującym licznie w Azji. Bardzo łatwo przystosowują się do warunków środowiskowych i są w stanie przeżyć na różnych szerokościach geograficznych, a dzięki wszystkożerności łatwo kolonizują nowe obszary, tworzą liczne stada. Mają duże dzioby, przez co są nazywane wielkodziobymi.

Wrona wielkodzioba (Corvus macrorhynchos)

Zobacz zdjęcia w galerii...

Opis

Ogólnie, ich rozmiar (46-59 cm długości) i proporcje ciała są uzależnione od regionu, w którym żyją. Na dalekim północnym wschodzie w Japonii, na Kurylach i półwyspie Sachalin, są one większe niż czarnowrony, podczas gdy odmiana indyjska występująca na południowym zachodzie ich zasięgu występowania jest mniejsza od czarnowronów. Wszystkie odmiany mają relatywnie długie dzioby z dość grubymi nasadami, co powoduje, że wyglądają solidnie, upodabniając wrony wielkodziobe do kruków. Wszystkie odmiany mają ciemnoszare upierzenie poniżej tyłu głowy, na szyi, powyżej skrzydeł oraz na dolnych częściach ciała. Ich skrzydła, ogon, głowa i podgardle mają czarny połyskujący kolor. Tonacja kolorystyczna jest uzależniona od regionu występowania, przy czym odmiany najciemniejsze występują przy formie indyjskiej.

Środowisko naturalne

Ich zasięg występowania jest duży i rozciąga się od północno-wschodniej Azji do Afganistanu i wschodniego Iranu na zachodzie, a na południu do Indii oraz do Półwyspu malajskiego na południowym wschodzie. Również na Filipinach występuje osobna odmiana wron wielkodziobych. Występują one głównie w lasach, parkach i ogrodach, zadrzewionych regionach uprawnych, ale bardziej ekspansywne są w południowych obszarach swojego występowania, w przeciwieństwie do obszarów północnych, gdzie konkurują z nimi kruki oraz czarnowrony.

Dieta

Bardzo wszechstronna, pożywienie pobierają zarówno z ziemi jak i z drzew. Żywią się wszystkim co jest jadalne, zarówno żywymi jak martwymi roślinami i zwierzętami. Doskonale potrafią przystosować się do środowiska miejskiego. Są znane bardziej niż jakakolwiek odmiana krukowatych z tego, że polują na małe zwierzęta domowe. W Japonii, dzikie wrony są uważane za szkodniki, gdyż rozgrzebują worki ze śmieciami i przenoszą odpadki do innych części miast.

Rozmnażanie

Gniazda budowane są z gałęzi, zwykle wysoko na drzewach, przy czym preferowane są drzewa iglaste, np. jodła lub sosna. Zazwyczaj składają od 3 do 5 jaj i wysiadują je 17-19 dni. Pisklęta po ok. 35 dniach są w pełni upierzone. W Indiach, okres rozrodczy trwa od marca do maja, ale na równinach rozpoczyna się już w połowie grudnia. Gniazda są budowane na rozwidleniach gałęzi drzew. Budowane są z drobnych gałązek, korzeni, włókien roślinnych, wełny, jak również z odpadków (głównie fragmentów ubrań), czasami są schludne i szykowne, a czasami wykonane niestarannie. Niekiedy gniazda budowane są częściowo lub w całości z drutów.

Zazwyczaj wrony wielkodziobe jednorazowo składają cztery lub pięć jaj, rzadziej sześć lub siedem. Jaja są owalne, z widocznym zwężeniem na jednym końcu. Faktura jest twarda i delikatna, połyskująca. Ma odcień niebiesko-zielony, jest nakrapiana i pokryta czerwono-brązowymi, szarymi oraz brunatnymi plamami. Rozmiar jaja wynosi średnio około 3,7 na 2,7 cm.

Głos

Wrony wielkodziobe mają podobny głos do wron, ale głębszy i zwykle bardziej rezonujący, zwykle jest opisywany jako dźwięk "kaaa-kaaa-kaaa". Jednakże są one w stanie porozumiewać się przy pomocy znacznie bogatszej gamy dźwięków, które mogą być również opisane jako "kau kau" oraz inne, które łatwo jest pomylić z odgłosami wydawanymi przez dzięcioły.

Źródło: www.pl.wikipedia.org

Powrót

Moje zdjęcia w galerii...

Wrona wielkodzioba